ทุกทีที่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า แล้วก็อ้างกับตัวเองว่า ฉันชอบแหงนหน้ามองดาว
แต่ยังไม่เคยเลยสักที ที่จะเห็นดาวรูปที่ชาวบ้านเขาเห็นๆกัน...
...จะมองฟ้าเวลาไหน ก็ยังไม่เคยเห็นสักทีว่าหมู่ดาวทอดตัวเป็นรูปกระบวยตักน้ำ รูปหมี หรือรูปปู...
แปลกแต่จริง เพราะแหงนหน้ามองฟ้ากี่ทีกี่ที
ฉันก็เจอแต่หมู่ดาวรูปเดิมๆ รูปเดียว เป็นเวลานานมาแล้ว...
ชี้ให้ใครดูก็ไม่มีใครเห็นเช่นฉัน หมู่ดาวที่เห็นเป็นกลุ่มดาวไม่มีราศรี ไม่เข้ากับวันเดือนปีของปฏิทินไหน
เพราะหมู่ดาวที่ฉันเห็นเป็น "รูปรองเท้า"
เป็นหมู่ดาวดวงระยิบกระพริบแสงวับวิบที่เส้นขอบฟ้า
...อยู่มา ก็มีคนคนหนึ่งเห็นหมู่ดาวรูปรองเท้าเหมือนฉัน
...เรามองนัยน์ตา แล้วพยักหน้าให้กัน
...ตกลงเอามือคล้องคอ ออกเดินทางตะลอนตามหาหมู่ดาวรูปรองเท้าด้วยกัน
...ดึงกันมาลากกันไปตลอดวันยันค่ำ
...ระหว่างทางเที่ยว เราก็เก็บสะสมเพื่อนนักเดินทางนิสัยดี ผูกมิตรจนเป็นเพื่อนสนิทกัน
...ไปกันแบบไม่สนดาวเหนือ เพราะเชื่อแต่เท้า จึงมีเรื่องเก็บมาเล่าตั้งแต่วันยันค่ำ ตราบใดที่ยังอยู่ใต้ฟ้า..เราก็ยังอยู่ใต้หมู่ดาว "รูปรองเท้า" ที่คอยเร่งเร้าบันดาลใจให้ออกเดินทาง
...เพราะเชื่อว่าโลกใบนี้ยังมีสิ่งใหม่ๆ ที่น่าสงสัย และต้องออกค้นหาเสมอ...